گفتی بمان! می خواستم ، اما نمی شد!

گفتی بخوان! بغض گلويم وا نمی شد!

گفتم که می ترسم من از ، سِحر نگاهت

گفتی نترس ای خوب من ، اما نمی شد!

می خواستم ناگفته هايم را بگويم

يا بغض می آمد سراغم يا نمی شد!

گفتی که تا فردا خداحافظ ، ولی آه

آن شب نمی دانم چرا فردا نمی شد...

حيف نميشه بمونی كنارم

من كه جز تو كسی رو ندارم

كاش كه پيشم بمونی يه لحظه

اين يه لحظه به يك عمر می ارزه

توی چشمام نگاه كن يه روده

اين چشما بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام كه با غم بسازم

من نمی خوام به اشكات بنازم

آی تو كه از نگاه من بريدی

با چنگ و دندون به هوا پريدی

خواستم با اشكام راهتو ببندم

حيف كه چشما تو بستی و نديدی

تو می ری و رفتنت و می بينم

باز به تماشای افق می شينم

می ری و آتيش می كشی به جونم

ترانه هامو واسه كی بخونم

آنها که از دور نگاه ميکنند مي گويند:تو چه کم داري؟ هيچ!!!

و من باران اشکهايم را در ابرچشمانم پنهان ميکنم

و با لبخند پوچي به نشانه تاييد سر تکان مي دهم ....

اما خودم ميدانم که هر گاه درون خود را ميکاوم به يک غم بزرگ ميرسم...

 و آن غم نبودن توست !!!

                                  من در کنار همه تو را کم دارم....

چقدر دوست داشتم مرا باور كنيد

چقدر دوست داشتم نگاههايم را درك كنيد

كمی با من باشيد و تنهايی را به من هديه نكنيد

چقدردلم می خواست ازمن بپرسيدچرا چشمانت هميشه بارانی است؟

چرا ديگر غنچه لبانت به لبخند شادی شكوفا نمی شود؟

چرا آسمان دلت هميشه ابری است؟ اما افسوس و....

من بودم و هميشه من بودم.من وتنهايی و دفتری پرازخاطره و شعر

آری بی تفاوت ازكنارم گذشتيددرخيالتان من باشما بودم

اماافسوس كه فقط خيال! چقدر دوست داشتم مرا باور كنيد...

چقدر دوست داشتم و می خواستم فقط يك بار از من می پرسيديد

چرا چشمانت هميشه غمگين است؟؟

بر باد رفته ام آبرومندانه باشد ، گريه می كنم با شكوه مثل اقيانوس ، بلند 

مثل اِورست ، او نمی شنود و نمی داند كه ماه ، خوشبختی مشتركِ همه

 بی ستاره هاست.

يك سوال كوچك می ماند برای پرسيدن از كسی كه بی پاسخ ترين

سوال فكرآشفته من است:

اين دل سادم چيكار كرده بود كه باهاش چنين بازی كردی؟

امروز روز میلاد من است

شمع آرزوهایم خاموش

 تنها نفس کشیدن را می دانم از معنی زندگی

نفس های که در آتش حسرت ها  چرا ها می سوزند

گر چه از پست های شخصی خوشم نمی آد اما نمی دونم چی شد

که این پست رو گذاشتم . و حالا سرم رو بالا می گیرم و می گم

تولدم مبارك....

می خواهم مثل یک ماهی تنگم را بشکنم و به دریا بروم.

 دیگرخسته شده ام ازاین روزهای تکراری همراه بابی حالی

وتنهایی.زندگی مانند خیابانی بی انتهاست. باران می بارد و

تو همچنان در خیابان به انتها نرسیده ای و

به دنبال یک پناهگاه می گردی.ولی کجاست آن پناهگاه؟

  آیا این خیابان به انتها میرسد؟...........................

جز شکستن غرور قاصدک

می دونی، وقتی یه قاصدک بخواد گریه کنه...یعنی دنیا دیگه ارزش نداره

قاصدی که با خودش پیام عشقو می یاره

یهو عاشق بشه و دیگه نخواد حرف بزنه

حرفای عاشقا رو به همدیگه می رسونه

ولی قاصدی واسش پیام عشقو نبره

وقتی عاشقی دلش گرفته کی باهاش حرف می زنه؟

خبر از معشوقه ها رو کیه که جمع می کنه؟

حالا قاصدک دلش گرفته و دیگه تنها شده

بغض راه گلوش و بسته و می خواد گریه کنه

کسی هست که بتونه قلب اونو راضی کنه؟

هیچ کسی نیست که تو شبهای غریبی بخونه؟

قاصدک خودت می گفتی که دلت برگ گل

می دونستی که چراغ عاشقی بی زبونه

 این تو بودی که می گفتی دل تو بی مهمونه

حالا که عشق اومده چه فرقی کرده زمونه؟

قاصدک! تو رو قسم اخمهاتو وا کن و ببین

ببین عاشقا همه واسه غم تو جمع شدن

 اگه تو گریه کنی اشک همه با هم می یاد

به خدای عشق قسم اونوقت دیگه بند نمی یاد

نسیم خنکی می وزیدکنارهم روبروی آتشی که روشن کرده بودندنشستندوچشم به امواج دریادوخته

بودندهیچ کدام حرفی نمیزدندچون اصلاشاید نیازی به حرف نبودخیلی راحت ازنگاه هم متوجه

حرف دل یکدیگرمی شدندوشایدهردوبه یک چیزفکر میکردندبه اینکه هیچ کدام دلشان نمی خواست

که صبح شودچون باروشن شدن اسمان زمان وداع فرامیرسیدامازمان به حرف انهاگوش نمی کردو

سریع ترازهمیشه میگذشت دلشان می خواست می توانستندزمان رامتوقف کنند ولی صدافسوس که

غیر ممکن بود نگاهی به ساعت انداختندوقت زیادی نداشتند وتا لحظاتی بداسمان روشن می شد

کاری ازدستشان ساخته نبود وثانیه به ثانیه به زمان جدایی نزدیک می شدند فقط توانستند یک کار

بکنند و هر دو حرکت ساعتهایشان را متوقف کردند درست بود که نمی توانستند از روشن شدن

اسمان جلو گیری کنند اما میتوانستند جلوی حرکت ساعتشان رابگیرند با این کار هیچ کدامشان

زمان و تاریخ جدایی را فراموش نمیکردند مثل تمام روزهای دیگرخورشیدطلوع کرد بی انکه

از دل ان دو با خبر باشد عجب طلوع غم انگیزی دیگرزمان جدایی و رفتن شده بود هیچ کدام

دل خداحافظی را نداشتند و با کلمه به امید دیداربرای همیشه از هم جدا شدند.................

کسی چه می داند شاید واقعا امیدی برای دیدار مجدد وجود داشته باشد.....

گرفته تر ز خزان دلم خزانی نیست

ستاره بارتر از چشمم اسمانی نیست

به حجم تنگدلی های افتابی من

مدار حوصله هیچ کهکشانی نیست

 سزای پاکی ات ای اشک استینی نیست

به سر بلندیت ای عشق استانی نیست

 مرا که شانه ام از حمل افتاب خم است

بجز پناه دو دست تو سایبانی نیست

 به سوگواری این چشم های سر گردان

به غیر چشم سیاه تو نوحه خوانی نیست

به غیر تسلیت چشم های دلسوزت

مرا نیاز تسلی به همزبانی نیست.

گذشث زمان و تنهایی ترکهای بزرگی رو

دیوارهاش به جا گذاشت.دلش از دست بی معرفتی ادما شکست.

برای همین هم دور تا دور خودش حصار کشید

می خواستم بنويسم اين احساس است اما ديدم از اين بالا تر است

می خواستم بنويسم اين اتفاق است اما ديدم از اين بالا تر است

می خواستم بنويسم اين خاطره است اما ديدم از اين بالا تر است

پس می نويسم اين يك يادگاری است

كه مرا ياد دوستی با احساس كه با اتفاقی ساده دارای خاطراتی مشترك شده ايم می اندازد

اين يك آغاز       آغاز يك تولد     تولد يك خاطره و

تنها چيزی كه از ما می ماند خاطره است    

خاطره ای كه با آن زندگی كرده ايم و در قاب خالی دلمان به آن جا داده ايم

خاطره ای كه يادگار می ماند....... 

اينكه بخواي هميشه با نفرت زندگي كني....

اينكه حتي از نزديكانتم نفرت داشته باشي...

از لحظات تلخت.........

از آينده مجهولت........

اينكه بخاطر غرورت بخندي اما تو خلوتت

گريه تنها مونست باشه........

حالم داره بهم مي خوره...

از خودم...

از تو...

از همه اين آدماي نفرت انگيز........

از اين دنياي وانفسا كه معلوم نيست

كي براي كي،

چي براي چيه!

از اين لحظات تلخ كه به پايان نميرسه........

يادمه يكي بهم مي گفت:

سلام به دختري كه هر روز در حال شكستنه!!

آره راست مي گفت.........

چقدر خوب تونسته بود در موردم قضاوت كنه...!

درست زده بود به هدف.......

شايد فكر مي كني همه اينايي كه مي گم دورغه....

چون هيچ وقت نتونستي بفهمي تو عمق اين چشمها چي هست.

چون هيچ وقت نتونستي و نمي توني كه بفهمي...

هم خودمو هم حرفامو........

تا فرصتی مونده برات از این حقیقت بگریز

با من بمونی میشکنی زندگی شوخی نداره

توی مسیرش یه روزی عشقمون و جا می ذاره

قصه ی عشق من و تو عشق آتیش به پنبه بود

عشق ستاره بود به روز عشق یه سد بود به یه رود

این جا نمون اما بدون هر جا که باشی با منی

خودت اینو خوب میدونی با من بمونی میشکنی

با من نمون اما بدون که بی تو میگیره دلم..........

گفته بودند که برمی گردند

برنگشتند و پس از رفتنشان

بی جهت عقربه ها گردیدند

آه از این ثانیه های بی رحم

چه بلایی به سرم آوردند

نه به چشمم افقی بخشیدند

نه ز بغضم گرهی وا کردند

یاد سبزت ای دوست

در فضای دل من

بذر امید و وفا می پاشد

آسمان دل تو

روشن از مهر و وفاست

رنگ پاکی و صفاست

واقعيت اين است    او يكی جز من داشت............

و حال كه آمده ام كاش زودتر مرگم فرا رسد

آخر چگونه مي توان در اين دنيا زندگي كرد ؟

دنيايي كه در آن آدمها روزي چندين بار عاشق مي شوند

دنيايي كه در آن عشق را فقط مي توان در ويترين كتابفروشي ها يافت

دنياي كه در آن محبت و صداقت مرده و جاي خود را به بي وفايي دروغ داده

دنيايي كه در آن دروغ عادت و بي وفايي قانون و دلشكستن سنت شده است

دنياي كه در آن بايد عشق را به بها خريد

دنيا رو نگه دارين مي خوام پياده شم