می خواستم بنويسم اين احساس است اما ديدم از اين بالا تر است

می خواستم بنويسم اين اتفاق است اما ديدم از اين بالا تر است

می خواستم بنويسم اين خاطره است اما ديدم از اين بالا تر است

پس می نويسم اين يك يادگاری است

كه مرا ياد دوستی با احساس كه با اتفاقی ساده دارای خاطراتی مشترك شده ايم می اندازد

اين يك آغاز       آغاز يك تولد     تولد يك خاطره و

تنها چيزی كه از ما می ماند خاطره است    

خاطره ای كه با آن زندگی كرده ايم و در قاب خالی دلمان به آن جا داده ايم

خاطره ای كه يادگار می ماند....... 

اينكه بخواي هميشه با نفرت زندگي كني....

اينكه حتي از نزديكانتم نفرت داشته باشي...

از لحظات تلخت.........

از آينده مجهولت........

اينكه بخاطر غرورت بخندي اما تو خلوتت

گريه تنها مونست باشه........

حالم داره بهم مي خوره...

از خودم...

از تو...

از همه اين آدماي نفرت انگيز........

از اين دنياي وانفسا كه معلوم نيست

كي براي كي،

چي براي چيه!

از اين لحظات تلخ كه به پايان نميرسه........

يادمه يكي بهم مي گفت:

سلام به دختري كه هر روز در حال شكستنه!!

آره راست مي گفت.........

چقدر خوب تونسته بود در موردم قضاوت كنه...!

درست زده بود به هدف.......

شايد فكر مي كني همه اينايي كه مي گم دورغه....

چون هيچ وقت نتونستي بفهمي تو عمق اين چشمها چي هست.

چون هيچ وقت نتونستي و نمي توني كه بفهمي...

هم خودمو هم حرفامو........

تا فرصتی مونده برات از این حقیقت بگریز

با من بمونی میشکنی زندگی شوخی نداره

توی مسیرش یه روزی عشقمون و جا می ذاره

قصه ی عشق من و تو عشق آتیش به پنبه بود

عشق ستاره بود به روز عشق یه سد بود به یه رود

این جا نمون اما بدون هر جا که باشی با منی

خودت اینو خوب میدونی با من بمونی میشکنی

با من نمون اما بدون که بی تو میگیره دلم..........

گفته بودند که برمی گردند

برنگشتند و پس از رفتنشان

بی جهت عقربه ها گردیدند

آه از این ثانیه های بی رحم

چه بلایی به سرم آوردند

نه به چشمم افقی بخشیدند

نه ز بغضم گرهی وا کردند

یاد سبزت ای دوست

در فضای دل من

بذر امید و وفا می پاشد

آسمان دل تو

روشن از مهر و وفاست

رنگ پاکی و صفاست

واقعيت اين است    او يكی جز من داشت............

و حال كه آمده ام كاش زودتر مرگم فرا رسد

آخر چگونه مي توان در اين دنيا زندگي كرد ؟

دنيايي كه در آن آدمها روزي چندين بار عاشق مي شوند

دنيايي كه در آن عشق را فقط مي توان در ويترين كتابفروشي ها يافت

دنياي كه در آن محبت و صداقت مرده و جاي خود را به بي وفايي دروغ داده

دنيايي كه در آن دروغ عادت و بي وفايي قانون و دلشكستن سنت شده است

دنياي كه در آن بايد عشق را به بها خريد

دنيا رو نگه دارين مي خوام پياده شم

شب همان شب تكراريست و روز همان روز نه شب را نهايتی است و نه روز را پايانی

دنيا همان دنيای ديرينه است و هستی همان هستی نه دنيا را رحمی است و نه هستی را

مروتی سكوت همان سكوت ابدی است و دلتنگی همان دلتنگی نه سكوت را فرجامی است

و نه دلتنگی را انتهايی

اون اسير يك قفس شب و روزش ب‍ی همنفس همه آرزوهاش پر كشيدن بود و بس

تا يه روز يه شاپرك نگاشو گوشه ای دوخت چشمش افتاد به قفس دل اون بد جوری

سوخت زود پريد روی درخت تو قفس سرك كشيد تو چشم مرغ اسير غم دلتنگی

رو ديد ديگه طاقت نياورد رفت توی قفس نشست تا كه از حرفای مرغ شاپرك دلش

شكست شاپرك گفت كه بيا تا با هم پر بكشيم بريم تا اون بالا بالا ها سوار ابرا

بشيم يه دفعه مرغ اسير نگاهش بهاری شد بارون از برق چشاش روی گونش جاری

شد شاپرك دلش گرفت وقتی اشك اون رو ديد با خودش يه عهدی بست نفس سردی

كشيد ديگه بعد از اون قفس رنگ تنهايی نداشت توی دوستی شاپرك ذره ای كم

نمی ذاشت تا يه روز يه باد سرد ميون قفس وزيد آسمون سرخابی شد سوز برف

از راه رسيد شاپرك يخ زد و يخ  مرد و موندگار نشد چشاشو روهم گذاشت ديگه

اون بيدار نشد مرغ عشق شاپرك به دست خدا سپرد نگاهش به آسمون تا كه دق

كرد و مرد....!!

است و چه سخت است زنده بودن زندگی كردن و بی دليل غصه خوردن و بی اختيار مرگ را پذيرفتن

چه سخت است گريستن در سكوتی سنگين و خاموش و به هنگام وداع لبخند زدن و بدان چه سخت است.......

وقتي به جاي شادي زانوي غم گرفتم

وقتي براي قلبت همسايه اي دگر هست

وقتي براي اشكت هم غصه اي دگر هست

وقتي براي ديدار وقتي براي من نيست

وقتي براي احساس قلبي به نام دل نيست

چرا به من نگفتي جشني براي من نيست ؟

چرا به من نگفتي قلبت از آن من نيست!!!

باز من و خيمه هميشگی سياه شب. باز من و تشويش و غربت تلخ و افسانه های

پايان ناپذير هستی.باز آرزوی پرواز و درد بی بال و پری. باز من و درد جدايی. در اين

محنت آباد آيا فرياد بغض آلودم را كسی می شنود ؟ لرزش دلم را چشم هايی

می بيند؟ رنج كشنده غربتم را كسی احساس می كند؟ سنگينی زنجيرهای وحشت

را بر اندام روحم كسی لمس می كند؟ كسی با اين دردهای مجهول و مرموز و پنهان

من آشناست؟؟!!

                               آرزو دارم روم جايی كه ديگر بر نگردم

شاه مرغان چمن بودم ولی چون بوم بيدل

                               ناله ای گر داشتم در گوشه ويرانه كردم

روز و شبها رهسپر گشتند و افزودنه دائم

                               شامها داغی به داغم روزها دردی به دردم

عهد كردم اين پريشانی دگر باكس نگويم

                                گفت آخر با تو دردم اشك گرم و آه سردم

می روی و می روم پيمانه گيرم تا ندانم

                                 من كه بودم يا چه بودم يا چه هستم يا چه كردم

خدايا به من قدرت بده آنچه را كه نمی توانم تغيير بدهم تحمل كنم...

سرزنشم كنند . شكست نه براي پنهان كردن است نه بهانه پنهان شدن

ميگويند از صبح بنويس ، از آفتاب و من چگونه از خورشيد بنويسم

 وقتي تمام وقت ، باران پنجره چشمانم را شسته است .همه دلشان

نقش هاي مثبت مي خواهد و آدم هاي خوشحال ، اما من گمان

 مي كنم اين خيلي خوب است كه نمي توانم اداي آدمهاي خوشبخت را در بياورم.

قيمت وفا شايد گران تر از آن بود كه بهانة دوست داشتني

زندگيم از عهده داشتنش برآيد.

قرار بود حقيقت را بگويم سخت است ، بي علاج است ، دانستنش آدم  

را كم كم مي كشد ، گريه شبانه مي آورد ، اما همين است خبر كاملاً ناگوار

و واقعي ست اون يكي رو جز من داشت .  

سكوت مي كنم تا به خاك سپردن آخرين خاكسترهاي

بر باد رفته ام آبرومندانه باشد ، گريه مي كنم با شكوه مثل اقيانوس ، بلند 

مثل اِورست ، او نمي شنود و نمي دانی كه ماه ، خوشبختي مشتركِ همه

 بي ستاره هاست.

يك سوال كوچك مي ماند براي پرسيدن از كسي كه بي پاسخ ترين

سوال فكرآشفته من است:

اين دل سادم چيكار كرده بود كه باهاش چنين بازي كردي؟

من تو را به کسي هديه مي دهم که از من عاشق تر باشد و از من براي تو مهربان تر.

من تو را به کسي هديه مي دهم که صداي تو را از دور، در خشم، در مهرباني، در دلتنگي،

 در خستگي،در هزار همهمه ي دنيا، يکه و تنها بشناسد.

من تو را به کسي هديه مي دهم که راز معصوميت گل مريم و تمام سخاوت های

عاشقانه اين دل معصوم دريايي را بداند؛ و ترنم دلپذير هر آهنگ، هر نجواي

کوچک، برايش يک خاطره باشد.او بايد از نگاه سبز تو تشخيص بدهد

 که امروز هواي دلت آفتابي است؛ يا آن دلي که من برايش مي ميرم، سرد و باراني است.

اي.... ،اي بهانه ي زنده بودنم؛ من تو را به کسي هديه مي دهم که قلبش

بعد از هزار بار ديدن تو، باز هم به ديوانگي و بي پروايي اولين نگاه من بتپد.

همان طور عاشق، همان طور مبهوت و مبهم...

تو را با دنيايي حسرت به او خواهم بخشيد؛

ولي آيا او از من عاشق تر و از من براي تو مهربان تر است؟

آيا او بيشتر از من براي تو گريسته است؟؟ نه... هرگز...هرگز

ولي، تو در عين ناباوري، او را برگزيدي...

مي دانم... من دير رسيدم...خيلي دير...خيلي...

يك بار ديگر بگذار بي ادعا اقرار كنم كه هر روز دلم برايت تنگ مي شود.

روزهايي که تو را نمي بينم، به آرزوهاي خفته ام مي انديشم،

به فاصله بين من و تو،...

هر روز به خود مي گويم کاش شيشه عمر غرورم را شکسته بودم

کاش به تو مي گفتم که عاشقانه دوستت دارم تا ابد...................

                        صد پاره دلی كه آه سرد آيد از او 

ميسوزم و لب نمی گشايم كه مباد 

                        آهی كشم و دلی به درد آيد از او                      

رویاهای من به من نیاز دارند، دیگر هرگز آنها را نخواهم بخشید .

اگر باز گردند

تنها آنها برایم همیشگی می ماند.

اما ...

 من بخشیدمشان

چرایش را هیچ وقت نمی فهمم