| تبليغات | X |
|
سكوت می كنم تا به خاك سپردن آخرين خاكسترهای بر باد رفته ام آبرومندانه باشد ، گريه می كنم با شكوه مثل اقيانوس ، بلند مثل اِورست ، او نمی شنود و نمی داند كه ماه ، خوشبختی مشتركِ همه بی ستاره هاست. يك سوال كوچك می ماند برای پرسيدن از كسی كه بی پاسخ ترين سوال فكرآشفته من است: اين دل سادم چيكار كرده بود كه باهاش چنين بازی كردی؟ + نوشته شده در سه شنبه یازدهم دی 1386 2:27 توسط سنگ صبور |
|
