از تو بايد مي گذشتم

خداحافظ...

shekayat1shaki — Sun, 26 Oct 2008 02:31:18 GMT

آن شب نميدانم چرا فردا نمشد....

shekayat1shaki — Fri, 25 Jul 2008 00:01:41 GMT

گفتی بمان! می خواستم ، اما نمی شد!

گفتی بخوان! بغض گلويم وا نمی شد!

گفتم که می ترسم من از ، سِحر نگاهت

گفتی نترس ای خوب من ، اما نمی شد!

می خواستم ناگفته هايم را بگويم

يا بغض می آمد سراغم يا نمی شد!

گفتی که تا فردا خداحافظ ، ولی آه

آن شب نمی دانم چرا فردا نمی شد...

حيف نميشه......

shekayat1shaki — Thu, 26 Jun 2008 23:41:18 GMT

حيف نميشه بمونی كنارم

من كه جز تو كسی رو ندارم

كاش كه پيشم بمونی يه لحظه

اين يه لحظه به يك عمر می ارزه

توی چشمام نگاه كن يه روده

اين چشما بی تو عاشق نبوده

من نمی خوام كه با غم بسازم

من نمی خوام به اشكات بنازم

آی تو كه از نگاه من بريدی

با چنگ و دندون به هوا پريدی

خواستم با اشكام راهتو ببندم

حيف كه چشما تو بستی و نديدی

تو می ری و رفتنت و می بينم

باز به تماشای افق می شينم

می ری و آتيش می كشی به جونم

ترانه هامو واسه كی بخونم

من تو را كم دارم....

shekayat1shaki — Tue, 22 Apr 2008 00:05:18 GMT

آنها که از دور نگاه ميکنند مي گويند:تو چه کم داري؟ هيچ!!!

و من باران اشکهايم را در ابرچشمانم پنهان ميکنم

و با لبخند پوچي به نشانه تاييد سر تکان مي دهم ....

اما خودم ميدانم که هر گاه درون خود را ميکاوم به يک غم بزرگ ميرسم...

و آن غم نبودن توست !!!

من در کنار همه تو را کم دارم....

دوست داشتم باور كنيد....

shekayat1shaki — Mon, 28 Jan 2008 23:31:14 GMT

چقدر دوست داشتم مرا باور كنيد

چقدر دوست داشتم نگاههايم را درك كنيد

كمی با من باشيد و تنهايی را به من هديه نكنيد

چقدردلم می خواست ازمن بپرسيدچرا چشمانت هميشه بارانی است؟

چرا ديگر غنچه لبانت به لبخند شادی شكوفا نمی شود؟

چرا آسمان دلت هميشه ابری است؟ اما افسوس و....

من بودم و هميشه من بودم.من وتنهايی و دفتری پرازخاطره و شعر

آری بی تفاوت ازكنارم گذشتيددرخيالتان من باشما بودم

اماافسوس كه فقط خيال! چقدر دوست داشتم مرا باور كنيد...

چقدر دوست داشتم و می خواستم فقط يك بار از من می پرسيديد

چرا چشمانت هميشه غمگين است؟؟

اين دل ساده من.....

shekayat1shaki — Mon, 31 Dec 2007 22:56:18 GMT

سكوت می كنم تا به خاك سپردن آخرين خاكسترهای

بر باد رفته ام آبرومندانه باشد ، گريه می كنم با شكوه مثل اقيانوس ، بلند

مثل اِورست ، او نمی شنود و نمی داند كه ماه ، خوشبختی مشتركِ همه

بی ستاره هاست.

يك سوال كوچك می ماند برای پرسيدن از كسی كه بی پاسخ ترين

سوال فكرآشفته من است:

اين دل سادم چيكار كرده بود كه باهاش چنين بازی كردی؟

میلاد من...

shekayat1shaki — Mon, 24 Dec 2007 01:38:48 GMT

امروز روز میلاد من است

شمع آرزوهایم خاموش

تنها نفس کشیدن را می دانم از معنی زندگی

نفس های که در آتش حسرت ها چرا ها می سوزند

گر چه از پست های شخصی خوشم نمی آد اما نمی دونم چی شد

که این پست رو گذاشتم . و حالا سرم رو بالا می گیرم و می گم

تولدم مبارك....

تکرار...

shekayat1shaki — Wed, 12 Dec 2007 23:15:18 GMT

می خواهم مثل یک ماهی تنگم را بشکنم و به دریا بروم.

دیگرخسته شده ام ازاین روزهای تکراری همراه بابی حالی

وتنهایی.زندگی مانند خیابانی بی انتهاست. باران می بارد و

تو همچنان در خیابان به انتها نرسیده ای و

به دنبال یک پناهگاه می گردی.ولی کجاست آن پناهگاه؟

آیا این خیابان به انتها میرسد؟...........................

قاصد عشق

shekayat1shaki — Wed, 05 Dec 2007 23:59:18 GMT

هر غمی رو می تونم ساده کنم

جز شکستن غرور قاصدک

می دونی، وقتی یه قاصدک بخواد گریه کنه...یعنی دنیا دیگه ارزش نداره

قاصدی که با خودش پیام عشقو می یاره

یهو عاشق بشه و دیگه نخواد حرف بزنه

حرفای عاشقا رو به همدیگه می رسونه

ولی قاصدی واسش پیام عشقو نبره

وقتی عاشقی دلش گرفته کی باهاش حرف می زنه؟

خبر از معشوقه ها رو کیه که جمع می کنه؟

حالا قاصدک دلش گرفته و دیگه تنها شده

بغض راه گلوش و بسته و می خواد گریه کنه

کسی هست که بتونه قلب اونو راضی کنه؟

هیچ کسی نیست که تو شبهای غریبی بخونه؟

قاصدک خودت می گفتی که دلت برگ گل

می دونستی که چراغ عاشقی بی زبونه

این تو بودی که می گفتی دل تو بی مهمونه

حالا که عشق اومده چه فرقی کرده زمونه؟

قاصدک! تو رو قسم اخمهاتو وا کن و ببین

ببین عاشقا همه واسه غم تو جمع شدن

اگه تو گریه کنی اشک همه با هم می یاد

به خدای عشق قسم اونوقت دیگه بند نمی یاد

جدايی...

shekayat1shaki — Fri, 23 Nov 2007 00:12:18 GMT

نسیم خنکی می وزیدکنارهم روبروی آتشی که روشن کرده بودندنشستندوچشم به امواج دریادوخته

بودندهیچ کدام حرفی نمیزدندچون اصلاشاید نیازی به حرف نبودخیلی راحت ازنگاه هم متوجه

حرف دل یکدیگرمی شدندوشایدهردوبه یک چیزفکر میکردندبه اینکه هیچ کدام دلشان نمی خواست

که صبح شودچون باروشن شدن اسمان زمان وداع فرامیرسیدامازمان به حرف انهاگوش نمی کردو

سریع ترازهمیشه میگذشت دلشان می خواست می توانستندزمان رامتوقف کنند ولی صدافسوس که

غیر ممکن بود نگاهی به ساعت انداختندوقت زیادی نداشتند وتا لحظاتی بداسمان روشن می شد

کاری ازدستشان ساخته نبود وثانیه به ثانیه به زمان جدایی نزدیک می شدند فقط توانستند یک کار

بکنند و هر دو حرکت ساعتهایشان را متوقف کردند درست بود که نمی توانستند از روشن شدن

اسمان جلو گیری کنند اما میتوانستند جلوی حرکت ساعتشان رابگیرند با این کار هیچ کدامشان

زمان و تاریخ جدایی را فراموش نمیکردند مثل تمام روزهای دیگرخورشیدطلوع کرد بی انکه

از دل ان دو با خبر باشد عجب طلوع غم انگیزی دیگرزمان جدایی و رفتن شده بود هیچ کدام

دل خداحافظی را نداشتند و با کلمه به امید دیداربرای همیشه از هم جدا شدند.................

کسی چه می داند شاید واقعا امیدی برای دیدار مجدد وجود داشته باشد.....